Flaga Wielkiej Brytanii Flaga Polski
Logo youtube Logo facebook Logo twitter Logo pinterest

BLOG

NEWSLETTER

Pn Nieczynne | Wt/Czw/Pt 10-17 | Śr 11-19 | Sb 12-18 | Nd 12-17

W 2008 r. Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie obchodziło jubileusz 120-lecia swojego istnienia. Niewiele instytucji etnograficznych może pochwalić się taką rocznicą. To najstarsze w Polsce i jedno z największych muzeów etnograficznych w Europie powstało w 1888 r. Pierwsze kroki jego założycieli nie były łatwe. Zabory i upadek powstania styczniowego to wydarzenia, które przekreśliły narodowo - wyzwoleńcze marzenia Polaków, ale jednocześnie otworzyły nową kartę w dziejach tego kraju zwaną epoką pozytywizmu. Z okresem tym nierozerwalnie wiąże się rozwój nauk społecznych, do których zaliczana jest współczesna etnografia. Z inicjatywy Jana Maurycego Kamińskiego i Jana Karłowicza w 1886 r. zawiązał się komitet organizacyjny, którego staraniem w dwa lata później otwarto Muzeum Etnograficzne przy ówczesnym ogrodzie zoologicznym. Do takiego usytuowania zbiorów przyczyniły się przepisy carskie, które pozwalały na organizowanie wystaw tylko przy instytucjach już istniejących, oraz wciąż żywa tradycja klasyfikowania antropologii i etnografii jako integralnych części „historii naturalnej”, jak również zdobywające wówczas coraz większe wpływy deterministyczne koncepcje antropogeografii. Muzeum otrzymało pomieszczenia w pałacyku przy ulicy Bagatela, a kustoszem placówki został Stanisław Ciszewski, późniejszy kierownik pierwszej polskiej katedry etnografii na Uniwersytecie Lwowskim. Energiczne działania twórców Muzeum, liczne przekazy darczyńców oraz egzotyczne kolekcje ofiarowywane przez polskich podróżników zadecydowały o szybkim rozwoju placówki. Niestety, początkowe sukcesy skończyły się wraz z bankructwem i likwidacją Warszawskiego Ogrodu Zoologicznego. By udaremnić wywiezienie kolekcji do Petersburga, gdzie miał powstać oddział polski przy Muzeum Carskim, założyciele Muzeum na własny koszt wykupili zbiory. Zostały one przeniesione do pałacyku Frascati przy ul. Wiejskiej. Po stanowczym sprzeciwie władz carskich wobec ponownej legalizacji Muzeum zrezygnowano z nazwy „muzeum” i w 1892 r. w gmachu przy Krakowskim Przedmieściu 17 otwarto „Stałą wystawę etnograficzną”. To ponowne upublicznienie zbiorów zbiegło się w czasie z powrotem Leopolda Janikowskiego z Afryki (udział w wyprawie Stefana Szolc-Rogozińskiego) i przekazaniem do Muzeum zbiorów afrykańskich. Przekaz ten wiąże się z historią polskiej kolonii w Kamerunie, gdzie przez chwilę Polsce, której oficjalnie nie było na mapie Europy, udało się zrealizować aspiracje kolonialne.

 

Profesor FrankowskiPo krótkim pobycie na Krakowskim Przedmieściu zbiory wróciły w gościnę do hr. Branickiego, do pałacyku Frascati, a następnie zostały przeniesione do wynajętego lokalu przy ulicy Nowy Świat 26. W tym czasie kolekcja liczyła już 6600 obiektów. Aby zapobiec częstym jej przenosinom, J. Karłowicz, L. Janikowski i E. Majewski wraz z Gronem Miłośników Etnografii postanowili w 1897 r. ulokować ją w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, przy Krakowskim Przedmieściu 66. Był to zasadniczy zwrot w historii placówki. Muzeum Etnograficzne noszące od tej pory oficjalnie nazwę Zbiory Etnograficzne przy Muzeum Przemysłu i Rolnictwa korzystało odpłatnie z części obiektu, zajmując powierzchnię ok. 1000 m². Działalność instytucji finansowana była z dobrowolnych składek Grona Miłośników Etnografii. Rosnąca liczba zbiorów i konieczność ich utrzymania zmusiły zarząd do szukania trwałych i bardziej skutecznych źródeł finansowania. Ich brak spowodował, że w 1902 r. postanowiono przekazać wszystkie kolekcje na własność Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W ten oto sposób zbiory etnograficzne stały się działem MPiR wyodrębnionym w strukturze organizacyjnej tej instytucji. Cały czas rosła liczba obiektów muzealnych i osób zwiedzających Muzeum, których według zapisków Stanisława Poniatowskiego, pracownika Muzeum, w 1908 r. było ok. 11 600. Pogrupowano i skatalogowano zbiory, zakupiono nowe wyposażenie, wydano niewielki katalog, który cieszył się ogromną popularnością. W 1912 r.z inicjatywy i pod kierownictwem wspomnianego St. Poniatowskiego powstała Pracownia Etnologiczna, przed którą jako główny cel postawiono prowadzenie badań naukowych wraz z systematycznym opracowywaniem kolekcji etnograficznych. Wybuch I wojny światowej na kilka lat przerwał owocny okres w działalności Muzeum. W 1921 r. kierownictwo Zbiorów Etnograficznych przy MPiR objął Eugeniusz Frankowski. Dzięki jego staraniom placówce przywrócono nazwę Muzeum Etnograficzne. Od tego czasu działalność placówki była finansowana przez Wydział Nauki Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W rezultacie Muzeum Etnograficzne stało się państwową instytucją muzealną i zyskało rangę placówki centralnej.

 

Pod zarządem wybitnego etnografa i menedżera, jakim okazał się dyrektor Frankowski, Muzeum szybko się rozwijało. Nowoczesne spojrzenie na techniki wystawiennicze (wystawa stała z 1925 r.) oraz wszechstronna działalność naukowa i edukacyjna przeobraziły Muzeum w nowoczesną placówkę. Świadczy o tym najlepiej wzrost liczby gromadzonych obiektów (1922 r.–8954 szt., 1939 r. ok.–30 000). Biblioteka Muzeum Etnograficznego, obok biblioteki Warszawskiego Towarzystwa Naukowego, należała do najbogatszych bibliotek etnograficznych w kraju. Równie ważne i wartościowe były zbiory archiwum i fonoteki. Pod kierunkiem Frankowskiego kręcono filmy krótkometrażowe o Muzeum, które były wyświetlane jako dodatek do kroniki na terenie całego kraju. Muzeum zgromadziło wokół siebie wybitnych etnografów i społeczników. Byli wśród nich m.in: prof. Maria Frankowska, wybitna amerykanistka, inicjatorka interdyscyplinarnych badań amerykanistycznych, która prowadziła prace nad ikonografią buddyjską i braministyczną m.in. w Berlinie i Paryżu, Janina Tuwan, znawczyni kultury polskiej i pozaeuropejskiej, podróżniczka i badaczka Japonii. Z placówką związana była także Irena Sendlerowa, później znana światu jako Matka Dzieci Holocaustu. Dwa lata przed wybuchem wojny objęła stanowisko kustosza po Tadeuszu Dziekońskim. Wcześniej pracowała w Muzeum społecznie jako stażystka. Wspomniany T. Dziekoński od marca 1939 r. pełnił funkcję dyrektora po E. Frankowskim, który objął w tym czasie katedrę na Uniwersytecie Poznańskim.

 

Zdjęcie Pałacu BruhlaNa przełomie 1937 i 1938 r. decyzją prezydenta Stefana Starzyńskiego Muzeum otrzymało stałą siedzibę w budynku przy ulicy Podwale 15. Po planowanym na 1939 r. remoncie miało nastąpić przeniesienie placówki, co – jak wiemy – nigdy nie nastąpiło. We wrześniu 1939 r. w wyniku lotniczego bombardowania i wywołanego przez niego pożaru gmach Muzeum Przemysłu i Rolnictwa przy Krakowskim Przedmieściu 66 uległ całkowitemu zniszczeniu. Pożoga kampanii wrześniowej i walki powstańcze 1944 r. sprawiły, iż cały dorobek warszawskiego Muzeum Etnograficznego został bezpowrotnie utracony. W archiwum muzealnym odnajdujemy notatkę kustosza Muzeum, dr Janiny Tuwan, która w pełni oddaje ogrom tej katastrofy i zbrodni agresora: We wrześniu 1939 r. cześć zbiorów została przeniesiona przy pomocy Ignacego Kochańskiego, do podziemi i biur Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. Część spakowana w koszach stała przy wyjściu z sal Muzeum: nie można jej było znieść z powodu tłumu bezdomnych ludzi zalegających schody Muzeum. Po pożarze Muzeum ocalały tylko zbiory umieszczone w podziemiach. Inwentarz, katalog działowy i rysunki schowałam u siebie; w 1940 oddałam p. prof. Frankowskiemu katalog rysunkowy, reszta pozostała u mnie do powstania. W ciągu października i częściowo listopada zgliszcza Muzeum Etnograficznego zostały bardzo dokładnie przejrzane, również przy pomocy Ignacego Kochańskiego, i wydobyto znaczną ilość okazów. Były to głównie wyroby metalowe indochińskie oraz porcelana chińska, która niespodziewanie ocalała w kiosku, w którym była wystawiona, dzięki belkom, które, padając, stworzyły nad nią rodzaj sklepienia. Okazy całe zostały zabezpieczone w gmachu Muzeum, potłuczone natomiast przeniósł do siebie I. Kochański i w ciągu lat wojny z niebywałą pieczołowitością kleił poszczególne przedmioty. Powojenną odbudowę Muzeum rozpoczęto już w 1946 r. Kierowanie pracami wstępnymi przy organizowaniu etnograficznej placówki muzealnej w Warszawie powierzono Janowi Żołnie-Manugiewiczowi, doświadczonemu etnografowi i muzeologowi. Na tymczasową siedzibę Muzeum Kultur Ludowych, bo taką nazwę otrzymała powojenna instytucja, wyznaczono zabytkowy XVIII-wieczny pałac Brühla w Młocinach. Pałac był w opłakanym stanie, dlatego w początkowym okresie skupiono się na pracach remontowo – budowlanych, które udało się ukończyć w 1947 r. Manugiewicz wspomina: mały ten pałacyk działaniami wojennymi silnie dotknięty a nawet przez wojsko użytkowany, jako obora, wymagał gruntownego remontu. Miał on jednak tę dobrą stronę, że leżał w centrum terenów projektowanych dawniej na pomieszczenie zabytków architektury wiejskiej. Rzeczywiście, Muzeum zabiegało o utworzenie centralnego polskiego parku etnograficznego na terenie swojej siedziby. W Młocinach, później także w otrzymanym w 1952 r. pałacu w Tarchominie, mieściły się pracownie, sale wystawowe i magazyny. Dyrekcja i Biblioteka zajmowały zabytkową kamienicę na Starym Mieście przy ul. Szeroki Dunaj 5.

 

Kształt i zakres działań placówki były szeroko dyskutowane w gronie specjalistów, także na szczeblu państwowym. Ogólnopolska Konferencja Etnografów zwołana przez Naczelną Dyrekcję Muzeów i Ochrony Zabytków w grudniu 1947 r. nadała merytoryczny kształt nowopowstałej placówce i określiła jej miejsce w nowej rzeczywistości. Warszawskiemu Muzeum, o co od początku zabiegał ówczesny dyrektor, wyznaczono rolę centralną i zalecono gromadzenie zbiorów ze wszystkich dziedzin kultury ludowej z całej Polski, krajów europejskich i kontynentów. W ten oto sposób nie tylko podkreślono ciągłość organizacyjną Muzeum, ale też zachowano jego dotychczasowy charakter. Muzeum organizowane w stolicy miało za zadanie obrazować całość kultury narodowej w jej ludowym wydaniu, uważano bowiem, że polska sztuka ludowa jest najatrakcyjniejszym działem dla wszelkich akcji zagranicznych, tym samym doskonale wpisywało się w ówczesne zapotrzebowania propagandowe. Z powodu problemów administracyjnych i lokalowych systematyczną działalność, zgodnie z uchwalonymi założeniami, rozpoczęto dopiero w 1948 r. Ambicją dyrektora Manugiewicza było stworzenie placówki na światowym poziomie. Zabiegał więc o najlepszych współpracowników, nawiązywał kontakty z naukowcami i specjalistami z zakresu etnografii i nauk pokrewnych w innych ośrodkach, tworząc w ten sposób sieć współpracowników terenowych w całym kraju. Oprócz pracowników merytorycznych, którzy zajmowali się opracowywaniem kolekcji i opieką nad magazynami, zatrudniano też tzw. eksploratorów terenowych do tzw. akcji kolektorskiej, których głównym zadaniem było wykonywanie kwerend, przeprowadzanie badań i zbieranie eksponatów. Pracownicy kursowali po całej Polsce, pan Jarecki motorem, zimą często w nie ogrzewanych pociągach, dalej saniami, żeby pozyskać cenne eksponaty jak najszybciej, żeby zafunkcjonowała placówka i żeby wykorzystać zapał ludzi do pracy. Początkowe działania kolekcjonerskie skupiały się na pozyskiwaniu obiektów reliktowych związanych z polską kulturą ludową (szczególnie strojem) i gromadzeniu eksponatów egzotycznych rozproszonych w różnych instytucjach na terenie całej Polski, zgodnie z planem zatwierdzonym w 1947 r. przez Ministerstwo Kultury i Sztuki.

 

Barka BatPrzeprowadzono szeroką akcję kwerend, która zaowocowała licznymi przekazami eksponatów. Dzięki temu zdołano w niespełna rok zebrać dużą kolekcję i mimo trudnych warunków lokalowych uruchomić 22 maja 1949 r. pierwszą, choć prowizoryczną wystawę „Polski strój ludowy”. Położenie Muzeum na terenie zabytkowych parków dawało szanse na dodatkowe uatrakcyjnienie oferty dla zwiedzających. Jak czytamy w jednym z pism do Komisji Akcji Socjalnej: (…) zwiedzanie Muzeum można doskonale połączyć z ciekawą wycieczką turystyczną (…). Muzeum otwarte jest od 10 do 18. Dla wycieczek zbiorowych, po uprzednim porozumieniu, jest możliwość uruchomienia w parku altany z kawą i kanapkami. Do dyspozycji zwiedzających są też leżaki, na których można wygodnie wypocząć”. Aby zdobyć więcej przestrzeni ekspozycyjnej, przed 1950 r. na terenie przynależącym do pałacu w Młocinach wybudowano pawilony wystawowe, w których niedługo później otwarto pierwszą prezentację kolekcji pozaeuropejskiej „Sztuka ludów Afryki murzyńskiej i Oceanii”. W 1952 r. poszerzono ją niemal dwukrotnie, dodając zbiory indonezyjskie i wstęp stanowiący także samodzielną wystawę „Polscy badacze i obrońcy ludów kolonialnych”. Dwa lata później w przejętym i odbudowanym pałacu w Tarchominie otwarto wystawę stałą „Wiejskie wnętrza mieszkalne”. Urządzano także wystawy czasowe poza własnymi siedzibami. W 1952 r. uruchomiono filię Muzeum na pływającej, specjalnie przystosowanej do celów wystawienniczych barce towarowej Bat. Umieszczono na niej wystawy „Sztuka Mazowsza”, a następnie „Polski strój ludowy”. Odbyła trzy rejsy z biegiem Wisły w latach 1952–1954 i została zamknięta z powodu złego stanu technicznego.

 

Stale rosnąca liczba zbiorów i trudne warunki lokalowe sprawiły, że w 1955 r. podjęto decyzję o zamknięciu wystaw stałych i przeznaczeniu wszystkich dotąd używanych pomieszczeń na magazyny. Starano się jednak tak je zorganizować, aby były dostępne dla pracowników, specjalistów współpracujących z Muzeum, i publiczności. Wystawy urządzano w filiach Muzeum, a także wznowiono rejsy barką-wystawą Złota Kaczka, która pomiędzy 1955 a 1967 r. dotarła do 180 miejscowości nad Wisłą, Notecią, Odrą oraz na Mazurach. Oprócz specjalnego etalażu miała urządzenia radiofoniczne, dzięki którym organizowano koncerty i audycje informacyjne. Wzdłuż trasy barki (także tej pierwszej) prowadzono intensywne badania terenowe, które przyniosły dalsze powiększenie kolekcji oraz bogaty materiał dokumentacyjny. Obok działalności popularyzatorskiej i wystawienniczej Muzeum nawiązało współpracę z wieloma muzeami i instytucjami kultury w Polsce i za granicą. Brało udział w różnego rodzaju inicjatywach naukowo-badawczych, popularyzatorskich, jak również w przedsięwzięciach międzyinstytucjonalnych, ściśle etnograficznych, takich jak gromadzenie materiałów do Polskiego Atlasu Etnograficznego czy Atlasu Strojów Ludowych.

 

W 1955 r. zmieniono nazwę na Muzeum Kultury i Sztuki Ludowej. Rok później stanowisko dyrektora objął prof. Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie Ksawery Piwocki. Od początku starał się, podkreślając centralny charakter tej instytucji, o przeniesienie jej do centrum Warszawy, zrazu upominając się o dawne pomieszczenia w gmachu byłego Muzeum Przemysłu i Rolnictwa przy Krakowskim Przedmieściu 66. Debaty i walki o lokal dla Muzeum toczyły się nie tylko w oficjalnych pismach, ale także na łamach wielu warszawskich gazet. W 1960 r. uchwałą Prezydium Rady Narodowej przyznano Muzeum stałą lokalizację w gmachu byłego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, usytuowanego u zbiegu ulic Kredytowej i Mazowieckiej. Jego odbudowę ze zniszczeń wojennych zaplanowano na lata 1962–1972. W miarę postępu prac przenoszono kolejne działy i pracownie. Równocześnie z pracami nad organizacją swojej struktury i administracji Muzeum stale prowadziło eksploracje terenowe, pozyskując kolejne eksponaty i zajmując się popularyzacją zbiorów. Od 1960 r. zaczęto wydawać Zeszyty Muzealne – rocznik poświęcony sprawom muzealnictwa etnograficznego publikowany w językach obcych (głównie w celach zagranicznej współpracy. Czasopismo ukazywało się do 1982 r.

W 1964 r. wraz ze zmianą nazwy na Państwowe Muzeum Etnograficzne nadano placówce nowy statut określający cele, zadania oraz formy działalności i strukturę organizacyjną. Muzeum stało się placówką naukowo-badawczą zajmującą się gromadzeniem, przechowywaniem, konserwacją i udostępnianiem zbiorów z zakresu etnografii i dziedzin pokrewnych prowadzącą badania naukowe oraz działalność oświatową i wydawniczą, współdziałającą w upowszechnianiu nauki z różnymi instytucjami.

 

Przeprowadzka do nowego budynku PMEPierwsza wystawa zorganizowana w 1967 r. w części odbudowywanego gmachu od ul. Mazowieckiej 13 (z okazji Kongresu Kultury Polskiej w 1000-lecie Państwa Polskiego) nosiła tytuł „Polskie stroje ludowe”. W 1971 r., po oficjalnym przejęciu gmachu przy ul. Kredytowej 1 rozpoczęto przeprowadzkę Muzeum, trudne przedsięwzięcie logistyczne obejmujące przeniesienie wszystkich zbiorów i agend, urządzenie magazynów oraz przygotowanie wystaw stałych. Otwarcie Muzeum w nowym miejscu nastąpiło w grudniu 1973 r., a koordynatorem prac był dr Kazimierz Pietkiewicz piastujący urząd dyrektora od 1969 r.. Zaprezentowano nowe wystawy stałe: „Tło historyczne formowania się polskiej kultury ludowej”, „Tkactwo i strój”, „Galeria sztuki ludowej”, „Zdobnictwo chaty wiejskiej”, „Polskie obrzędy doroczne” oraz „Kultura ludów pozaeuropejskich”, na której pokazano obiekty z Afryki, Azji Południowo-Wschodniej, Australii, Oceanii i Ameryki. W 1974 r. dyrektorem został dr Jan Krzysztof Makulski, afrykanista. W kolejnych latach kontynuował rozpoczęte przez poprzedników prace, szczególnie w zakresie działalności naukowo–badawczej, umacniając współpracę z instytucjami w kraju i za granicą. Kontakty te były źródłem dopływu eksponatów i materiałów dokumentacyjnych (zakupy i dary od prywatnych kolekcjonerów i podróżników, udział pracowników Muzeum w wyprawach eksploracyjnych).

Pozyskiwanie obiektów odbywało się także w formie przekazów, depozytów wieczystych oraz umów o wymianie między instytucjami. Jednak największą część kolekcji, szczególnie z dziedziny etnografii Polski, zdobywano poprzez systematyczne badania terenowe prowadzone do końca lat 80., realizowane niekiedy we współpracy z innymi instytucjami, m.in. Katedrą Etnografii UW.

 

W ich trakcie przeprowadzano wywiady, pozyskiwano obiekty i sporządzano dokumentacje w formie rysunków i fotografii, później także i filmu (jako pierwszy zrealizowano w 1967 r. film „Garnki ze Studzianego Lasu”). Kolejne zapisy filmowe dokumentowały głównie kulturę materialną, jej zanikające formy oraz rzemiosło i obrzędowość. Oprócz funkcji ściśle naukowych stanowiły ciekawe uzupełnienie przywożonych do Muzeum eksponatów, pełniły także funkcję dydaktyczno–popularyzatorską i w takich celach wykorzystywane są do dziś. W latach 80. Muzeum organizowało dużo wystaw czasowych w miejscu, w kraju i za granicą. Za swoje działania otrzymało dyplomy i wyróżnienia m.in. Grand Prix za cykl wystaw i imprez związanych z obchodami 100-lecia Muzeum zorganizowanymi w 1988 r. Z tej okazji przygotowano dwie wystawy czasowe, w tym jedną prezentującą otrzymaną w roku jubileuszowym kolekcję afrykańską. Jej otwarcie uświetnił gość honorowy – król plemienia Bakuba z Zairu – Kwete M’Bokashanga ze świtą.

 

W 1989 r. zmarł Jan Krzysztof Makulski. Stanowisko dyrektora objął dr Jan Witold Suliga, który pełnił tę funkcję do 2006 r. Kryzys gospodarczy lat 80. oraz przemiany społeczno – polityczne po 1989 r. postawiły Muzeum w obliczu trudnej sytuacji ekonomiczno-prawnej. W ciągu następnej dekady szybko postępowała degradacja techniczna budynku Muzeum. Pomimo to zespół pracowników placówki podjął wiele udanych prób unowocześnienia oferty wystawienniczej i popularyzatorskiej. Tworzono projekty interdyscyplinarne, analityczne, ujmujące kulturę w szerszym kontekście, nie ograniczając się tylko do jej ludowego aspektu. Włączano problemy i zjawiska kulturowe obecne w myśli antropologicznej oraz te dziedziny i formy artystycznej wypowiedzi, do których rzadko sięgała etnografia w jej klasycznym rozumieniu. Oprócz ekspozycji organizowanych w siedzibie własnej corocznie realizowano kilkadziesiąt wystaw w placówkach terenowych oraz za granicą. W latach 90. Muzeum otrzymało kilka wyróżnień i nagród za działalność wystawienniczą w konkursie na „Najciekawsze Wydarzenie Muzealne Roku”, w tym nagrodę zespołową dla twórców ekspozycji „Spotkanie świętych obrazów” oraz „Krocząc drogami aniołów”.

 

W 1992 r. Muzeum uzyskało status narodowej instytucji kultury, co pociągnęło za sobą zmiany statutowe dostosowane do aktualnych przepisów o prowadzeniu działalności kulturalnej. Z kolei w 1998 r. decyzją MKiS zostało wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów. Tegoż roku w związku z reformą administracji publicznej stało się wojewódzką, samorządową instytucją kultury, dla której organem założycielskim jest Marszałek Województwa Mazowieckiego.

 

Kolejne lata przyniosły dalsze zmiany w zakresie organizacji i działalności placówki, podyktowane zmieniającą się rzeczywistością. Od stycznia 2008 r. dyrektorem Muzeum jest dr Adam Czyżewski, antropolog kultury, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, uczeń prof. prof. Mieczysława Porębskiego i Czesława Robotyckiego, autor prac z dziedziny antropologii miasta, kultury wizualnej i antropologii przedmiotu. W dziejach Państwowego Muzeum Etnograficznego zaczął się nowy rozdział.

 

 

Tekst pochodzi z publikacji wydanej z okazji jubileuszu 120-lecia Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie "ZWYKŁE - NIEZWYKŁE. FASCYNUJĄCE KOLEKCJE W ZBIORACH PAŃSTWOWEGO MUZEUM ETNOGRAFICZNEGO W WARSZAWIE" pod. red. Adama Czyżewskiego

autorzy tekstu: Agnieszka Grabowska, Joanna Bartuszek

Państwowe Muzeum Etnograficzne
w Warszawie

ul. Kredytowa 1, 00-056 Warszawa

 

tel: +48 22 827 76 41-46

wew. 230 lub 231

fax: + 48 22 827 66 69

sekretariat@ethnomuseum.pl

Muzeum czynne dla zwiedzajacych:

Poniedziałek: Muzeum nieczynne

Wtorek: 10 - 17
Środa: 11- 19
Czwartek: 10-17 wstęp bezpłatny*
Piątek:
10-17

Sobota: 12 - 18

Niedziela: 12 - 17

 

*oprowadzanie odpłatne

z wyłączeniem wstępu na wystawy czasowe oraz do Muzeum dla Dzieci

Święta (poza ustawowo wolnymi od pracy):
czynne wg powyższych godzin.

Ostatni bilet sprzedawany jest na pół godziny przed zamknięciem muzeum.

NASZA MISJA

 

Gromadzimy świadectwa różnorodności i bogactwa kultur całego świata, czyniąc je wartością ogólnonarodową i dobrem powszechnym społeczeństwa otwartego.

Copyright © 2015 Ethnomuseum.
Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
tel. (22) 827 76 41 do 46 wew. 253

Logo RPO
Logo BIP