Logo youtube
Logo facebook
Logo twitter
Logo pinterest

BLOG

NEWSLETTER

Pn Nieczynne | Wt/Czw/Pt 10-17 | Śr 11-19 | Sb 10-18 | Nd 12-17

SEMINARIUM DO WYSTAWY SZARA STREFA SZTUKI - Polscy twórcy art brut

 

Ponad trzysta prac najbardziej znanych i interesujących twórców polskiego art brut, które można zobaczyć w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie od 14 lipca do 18 września 2016 roku.

 

Przejmująca siła ekspresji i wyobraźni, szokujące rozwiązania ikonograficzne, a nade wszystko szczerość i niepowtarzalność wypowiedzi są cenione przez kolekcjonerów, galerie i muzea, które poszukują emocjonalnych wstrząsów w relacji pomiędzy dziełem a widzem. Ta sztuka potrafi wzruszać, wstrząsać i zachwycać, pobudzać do refleksji, prowokować do rewizji estetycznych poglądów. Wyrasta z głębokich pokładów podświadomości, z głębi duszy, ze snów, z egzystencjalnego bólu. Sztuka art brut, bo o niej mowa, nie poddaje się klasyfikacjom kreowanym przez historyków i teoretyków sztuki, nie przynależy ani do kultury niskiej, ani do wysokiej, jest niezależna, pełna zagadek i tajemnic.

 

Tuż po wojnie Jean Dubuffet, francuski malarz i rzeźbiarz, rozczarowany ówczesną ofertą awangardowych prądów artystycznych, poszukując autentyzmu w sztuce, odkrywa dla siebie i dla świata zgromadzone w szpitalach psychiatrycznych i w więzieniach obszary sztuki „innej”. Wymyśla dla niej termin art brut. Strzeże go pilnie w obawie, że wszystko co nie jest „sztuką surową”, a jedynie powierzchownie ją przypomina, zmąci prawdziwy obraz wizualnej ekspresji pozbawionej fałszu i zahamowań. Idea art brut zainspirowała wielu pisarzy, intelektualistów i artystów XX wieku, których twórczość pozostawała pod przemożnym wpływem plastycznych kreacji osób chorych umysłowo i wykluczonych społecznie. Zainteresowanie ich sztuką trwa do dzisiaj.

 

Przykładem niech będzie 55. Międzynarodowe Biennale Sztuki w Wenecji z 2013 roku, na którym, zaprezentowano ogromną ilość dzieł twórców nieprofesjonalnych jako antidotum na zalew obrazów płynących szerokim nurtem w przestrzeni publicznej, często doskonałych technicznie, ale w gruncie rzeczy pustych i powierzchownych treściowo.

 

Art brut to szara strefa sztuki. Mimo że istnieje poza tym, co widoczne i oficjalne, znacząco wpływa na artystyczne kierunki, mody i tendencje, zaś artystów-akademików stymuluje do poszukiwań i przekraczania estetycznych barier. Wierzymy, że dzięki zgromadzonym na wystawie SZARA STREFA SZTUKI. Polscy twórcy art brut fascynującym dziełom z zakresu malarstwa, rysunku i rzeźby widz będzie mógł porzucić rutynę patrzenia i kulturowe nawyki konwencjonalnej percepcji, a tym samym odbyć podróż po nieznanych zakamarkach wyobraźni oraz mrocznych i tajemniczych ścieżkach emocji.

Na wystawie zobaczymy prace 31 twórców art brut, tych najwybitniejszych, jak Maria Wnęk, Edmund Monsiel, Stanisław Zagajewski, Adam Dembiński, Julian Stręk czy Włodzimierz Rosłon, ale i tych mniej znanych, którzy warci są szerszej popularyzacji.  Prezentowane dzieła pochodzą ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, Muzeum Etnograficznego w Toruniu, Muzeum Śląskiego w Katowicach, kolekcji Leszka Macaka, Andrzeja Kwasiborskiego, Stowarzyszenia „Psychiatria i Sztuka”, Szpitala Specjalistycznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie oraz zbiorów artystów Adama Nidzgorskiego i Władysława Wałęgi.

Wystawie towarzyszyć będzie wydawnictwo, zaś 16 września zorganizowane zostanie seminarium na temat art brut z udziałem wybitnych polskich badaczy i kolekcjonerów tej sztuki.

 

Wystawa zrealizowana w ramach projektu: GORZKI SMAK – ART BRUT. Badania – kolekcje – wystawy w Polsce na przełomie XX/XXI wieku, finansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego.

Aby obejrzeć dzieła sztuki art brut ze zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie można skorzystać z naszego katalogu on line. Na stronie głównej na pasku INFORMACJA NAUKOWA: KATALOG ZBIORÓW. W polu szukanie zaawansowane należy wpisać: art brut. W tej chwili wprowadziliśmy 159 rekordów zawierających wizerunki dzieł i podstawowe metadane. Można już zobaczyć prace Marii Wnękowej, Tadeusz Głowali, Stanisława Miki, Wojciecha Oleksego, Włodzimierza Rosłona, Justyny Matysiak, Romana Rutkowskiego, Adama Dembińskiego,  Krzysztofa Wiśniewskiego, Władysława Wałęgi, Henryka Żarskiego. Wkrótce pojawią się nowe dzieła. Zapraszamy do oglądania.

„Gorzki smak – art brut. Badania – kolekcje – wystawy w Polsce na przełomie XX/XXI wieku”

 

16 września br. na zakończenie wystawy zapraszamy do PME na jednodniowe seminarium naukowe, które przygotowała kurator wystawy prog. Grażyna Borowik. O polskim i europejskim art brut rozmawiać będą specjaliści, kuratorzy i badacze.

 

Program wydarzenia:

 

* Godzina 10.00 Otwarcie seminarium.

* Godzina 10.15 – 11.15 zwiedzanie wystawy „Szara strefa sztuki – polscy twórcy art brut” – oprowadza kurator wystawy
prof. Grażyna Borowik.

* Godzina 11.15 - 11.30 przedstawienie wydawnictwa „Gorzki smak – art brut. Badania – kolekcje – wystawy w Polsce
na przełomie XX/XXI wieku”.

* Godzina 11.30 – 14.00 wystąpienia uczestników seminarium.

* Godzina 14.30 – 15.00 dyskusja i zakończenie seminarium.

* Godzina 17.15 – 21.30 pokaz filmów „Serafina” oraz „Mój Nikifor”.

 

Program szcegółowy pdf

Referaty z seminarium w formie pdf:

dr. Magdalena Tyszkiewicz

Pani Zofia Bisiak

Pani Małgorzata Schaeffer

Pan Zbigniew Chlewiński

 

Uczestnicy seminarium:

prof. Grażyna Borowik, dr. Magdalena Tyszkiewicz, Pani Małgorzata Schaeffer, Pani Zofia Bisiak, Pani Sonia Wilk, Pan Zbigniew Chlewiński oraz Alicja Mironiuk Nikolska o kolekcji PME.

 

Seminarium poprowadzi prof. Grażyna Borowik.

Zakup kolekcji Mieczysława Cholewy

  • Architektura sakralna

  • Autoportrety Mieczysława Cholewy

  • Elementy strojów ludowych

  • Grupy górali w strojach

  • Krajobrazy

  • Meble

  • Muzykanci góralscy

  • Rzemieślnicy

  • Stroje ludowe męskie

  • Zdjęcia Rodzinne

  • Sztuka

  • Stroje ludowe kobiece

  • Varia

Projekt realizowany przez Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie dotyczy poszerzenia kolekcji muzealnej i archiwalnej.

 

Podstawowym elementem zadania jest zakup, opracowanie oraz częściowa digitalizacja kolekcji negatywów z lat 20. – 30. XX wieku (615 szklanych oraz 31 na błonie celuloidowej), oraz 10 elementów góralskiego stroju ludowego z początku XX wieku i 1 przedwojennego instrumentu ludowego (dudy) z Sądecczyzny.

Pozyskane negatywy i stroje stanowią jednolitą całość ze względu na tematykę dotyczącą Górali i Lachów sądeckich, jak i twórcę całej kolekcji, a jednocześnie autora zdjęć, którym jest Mieczysław Cholewa (1913- 1978). Był on fotografem i etnografem amatorem, działaczem i popularyzatorem Sądecczyzny. W dwudziestoleciu międzywojennym zajmował się studiami nad regionalizmem ziem górskich polskich Karpat, do których wykonywał dokumentacje fotograficzne oraz gromadził stroje. Wiele z jego zdjęć wykorzystywano także w opracowaniach etnograficznych dotyczących kultury ludowej wybitnych etnografów, takich jak Tadeusz Seweryn, czy Roman Reinfuss. Jest on także autorem cenionego przez specjalistów opracowania monograficznego pt. „Stroje ludowe Ziemi Sądeckiej”, Lublin 1946. Kilkadziesiąt swoich zdjęć, w latach 40. XX wieku wydał w formie pocztówek.

Fotografie Mieczysława Cholewy utrwalone na negatywach szklanych i celuloidowych błonach są niezwykle cenne nie tylko ze względu na technikę dokumentacyjną, ale również z uwagi na dużą wartość etnograficzną. Rejestrują bowiem nieistniejącą już w dużej części kulturę materialną (strój, architektura) okolic Nowego Sącza. Utrwalają także posiadane w już naszych zbiorach stroje oraz nowo zakupione ich elementy noszone przez samego Cholewę, co stanowi bardzo ciekawe i ważne ogniwo scalające całą kolekcję. Jednocześnie są dokumentacją pracy tego fotografa i regionalisty, co także podnosi ich wartość.

Ponadto także ukazują nowy nurt fotografii etnograficznej, dając podstawę do analizy sposobu tworzenia dokumentów wizualnych w etnografii. Jest to temat nie dość rozpoznany we współczesnych badaniach etnologicznych, a ujawnienie takiej jednorodnej kolekcji z pewnością przyczyni się do wielu wielowarstwowych analiz zarówno historycznych, regionalistycznych, etnograficznych czy dotyczących szeroko pojętej antropologii wizualnej.

 

Zakupiona kolekcja stanowi dopełnienie i zwieńczenie, a przede wszystkim scalenie całego zbioru Mieczysława Cholewy, którego pokaźna część (ponad 130 obiektów, w tym stroje, instrumenty, projekty i rysunki haftów) znajduje się już w naszych zbiorach.

Dodatkowym atutem zbioru negatywów jest to, że koresponduje on z posiadanymi przez Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie innymi fotograficznymi materiałami dokumentacyjnymi (w tym także kliszami szklanymi) z okolic Nowego Sącza innego autora Wojciecha Migacza, co znakomicie przyczynia się do rozszerzenia wiedzy o sposobach dokumentacji tego regionu.

W ramach realizacji projektu cała kolekcja zostanie przepakowana w nowe opakowania ochronne: osobne koperty z papieru bawełnianego z atestem PAT dla każdego negatywu w odpowiednich wymiarach. Każdy nowo przepakowany negatyw zostanie ułożony w odpowiednie pudła bezkwasowe.

Dodatkowo, 200 najbardziej zniszczonych, ale i wartościowych pod względem merytorycznym szklanych negatywów zostanie oczyszczonych w celu wykonania ich digitalizacji i umieszczenia na muzealnym fotoblogu. Pozostała część negatywów będzie digitalizowana sukcesywnie po zakończeniu realizacji projektu.

Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu: Kolekcje, priorytet: Kolekcje muzealne.

 

Koordynator projektu: Joanna Bartuszek

Z-ca Kierownika Działu

Dokumentacji Archiwalnej i Fotograficzno - Filmowej

tel. (22) 827 76 41 do 46 wew. 225

joanna.bartuszek@ethnomuseum.pl

 

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Logo MKiDN
Logo mazowsze

Karnawały kobiet

 

Projekt realizowany przez Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie we współpracy z Instytutem Kultury Polskiej UW od lutego do grudnia 2015 roku to badania terenowe i film dokumentalny na temat współczesnej obrzędowości kobiecej związanej z okresem karnawału.

 

Podstawowym założeniem projektu jest udokumentowanie kobiecych form świętowania karnawału –jednego z najstarszych obrzędów nowożytnej Europy, obecnego, niezależnie od swojej genezy, w tradycyjnej obrzędowości ludowej. Źródła historyczne poświadczają, że oprócz podstawowego sposobu obchodzenia tego święta, z dominującą rolą mężczyzn, istniały również swoiste kontrapunkty – momenty przeznaczone na aktywność obrzędową kobiet. Były to tak zwane babskie combry organizowane przez kobiety dojrzałe i zamężne, a mające na celu wprowadzenie do ich grona młodych mężatek – wiele elementów wskazuje na istotną rolę „combrów” jako obrzędów przejścia.

 

Podczas gdy w głównych obchodach tradycyjnego karnawału przebrani mężczyźni wymuszali datki i dokonywali symbolicznej napaści na obserwatorów, w tym szczególnie na kobiety, tak też i kobiety w swoim czasie przebierały się za mężczyzn, „dziadów” czy  inne popularne w karnawale postaci i zmuszały mężczyzn do świadczeń w postaci pieniędzy, tańca czy wykonania jakiejś skomplikowanej symbolicznej czynności.

 

Combry funkcjonują współcześnie w nieco zmienionej formie. Wszystkie są zamkniętymi spotkaniami w wyłącznie kobiecym gronie, lecz każde z nich ma swój niepowtarzalny scenariusz. Jednym ze sposobów ich dokumentacji będzie rejestracja filmowa i fotograficzna oraz przeprowadzenie rozmów z uczestniczkami. Równolegle planujemy kwerendę archiwalną w poszukiwaniu źródeł piśmiennych i ikonograficznych.

 

Efektem naszej działalności będzie film dokumentalny „Karnawały kobiet”, który zamierzamy zaprezentować w sali kinowej PME w Warszawie i w odwiedzanych przez nas miejscowościach oraz wydać na płytach DVD wraz z publikacją stanowiącą relację z badań.

Działamy w kilkuosobowym zespole złożonym z pracowników Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, wspomaganych przez pracowników, doktorantów i studentów Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

 

Koordynacja projektu: Amudena Rutkowska

Doradztwo: prof. dr hab. Wojciech Dudzik

Zespół: dr Justyna Laskowska  - Otwinowska, Patryk Pawlaczyk, Mariusz Raniszewski, Aleksander Robotycki, Klara Sielicka – Baryłka, Amudena Rutkowska, Małgorzata Jaszczołt

 

Projekt jest finansowany ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu: Dziedzictwo kulturowe - Kultura ludowa i tradycyjna.

 

Kontakt:

Amudena Rutkowska amudena.rutkowska@ethnomuseum.pl

tel. (22) 827 76 41 do 46 wew. 245

Logo TVP kultura
Logo MKiDN

Rok obrzędowy z Wikipedią

Projekt „Rok obrzędowy z Wikipedią” obejmuje wspólne badania terenowe pracowników Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, redaktorów i fotografów Stowarzyszenia Wikimedia Polska i wolontariuszy - etnografów, kulturoznawców z różnych polskich uczelni i instytucji.

Idea działań opiera się na wzbogaceniu zasobów Wikipedii o merytorycznie poprawne hasła z zakresu wybranych unikalnych zwyczajów z terenu Polski. Ważne jest też przeprowadzenie warsztatów edukacji medialnej dla mieszkańców małych miejscowści, a także  udostępnienie wykonanych fotografii, filmów wideo oraz dokumentacji w formie tekstów o tradycyjnych obrzędach w Wikipedii. Udostępniamy w Internecie wszystkie uzyskane materiały na otwartych licencjach (CC-BY-SA 4.0/CC-BY-SA 3.0 PL): materiały te będą mogły być dalej wykorzystywane do tworzenia otwartych zasobów edukacyjnych. Stworzymy  też wirtualną wystawę oraz DVD z filmami i publikacją dokumentująca projekt wraz z kartami pracy  dla lokalnych ośrodków kultury, bibliotek itp.

 

Od wiosny 2015 do końca lata 2015 jeździliśmy po Polsce, dokumentując wybrane obrzędy. Następnie zespół opracował dwujęzyczne hasła w Wikipedii o każdym z tych wydarzeń:  topienie Marzanny i powrót z goikiem w Miasteczku Śląskim; wielkanocne- ,,siwki" w Chobienicach,  Śmiergust w Wilamowicach, orszak  Siudej Baby w Lednicy Górnej; ścinanie kani w Łączyńskiej Hucie, pielgrzymka w Nowej Wsi Reszelskiej i obchody Zaśnięcia Matki Bożej w Dubinach. Udzielaliśmy też wywiadów do mediów, publikowaliśmy artykuły na temat projektu w druku i w mediach internetowych.

 

W lutym 2015 roku odbyły się  warsztaty etnograficzne dla wikipedystów i studentów etnologii oraz wikipedystyczne dla muzealników i etno-wolontariuszy w projekcie; w listopadzie 2015 roku do warsztatów dołączyli też zaproszeni goście z tych miejscowości, których tradycje dokumentowaliśmy w czasie projektu. W czasie finału zaprezentowaliśmy efekty projektu na konferencji prasowej, a następnie także w dniu 17.11.2015 o g. 15.00 w sali kinowej Muzeum odbył się pokaz filmów zrealizowanych w ciągu roku.

 

Koordynacja projektu: Klara Sielicka-Baryłka, e-mail: klara.sielicka@ethnomuseum.pl

 

Projekt jest dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz ze środków Samorządu Województwa  Mazowieckiego.

 

 

Strona projektu                                                           Wirtualna wystawa                                                       Pliki wideo                                                                          Publikacja

Logo Wikipedia
Wikimedia polska logo
Wikipedia commons logo
Logo rok obrzędowy z wikipedią
Logo MKiDN
Logo Mazowsza

Zakup figurek Ibeji z kolekcji rodziny Bojarskich

Zdjęcie z wystawy figurek IbejiProjekt realizowany przez Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie dotyczy poszerzenia kolekcji muzealnej i archiwalnej.

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie zakupiło 51 figurek Ibeji z kolekcji rodziny Bojarskich. Zakup obejmuje 23 pary figurek oraz pięć pojedynczych rzeźb. Dzięki zakupionym obiektom PME dysponuje nieomal całym spektrum figurek Ibeji z większości regionów Jorubalandu. Ponadto Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie dokona cyfryzacji wspomnianych obiektów, które zostaną w tej formie udostępnione publiczności. Obecnie można je oglądać na wystawie czasowej „Figurki Ibeji. Jak ukoić ból po stracie dziecka…”, która potrwa do 5 lipca 2015 r. Jest to kolejna odsłona wystawy „Wiwat Polonia. Ślady Polaków w Afryce.”

W przyszłości figurki Ibeji będą wystawione dla publiczności na wystawie stałej –„Afryka”.

 

 

Pośród Jorubów występuje najwyższy na świecie odsetek bliźniąt. Szacuje się, że na każde 1000 urodzin – 45 to bliźnięta. Ich narodziny są zwykle okazją do świętowania, ale i powodem do zmartwień, bowiem nigdy nie wiadomo co dzieci przyniosą rodzicom. Niestety bliźnięta są obdarzone bardziej delikatną naturą niż jedynacy i często zdarza się, że jedno z nich, lub oboje, umierają. W takim wypadku rodzice udają się do wróżbity Ifa, zwanego babalawo, który decyduje czy figurka ere Ibeji musi zostać wykonana oraz przez którego artystę. Podczas wykonywania figurki matka zmarłego dziecka śle artyście podarunki i jedzenie. Po otrzymaniu statuetki matka umieszcza ją na plecach i w ten sposób niesie do domu cały czas śpiewając. Zazwyczaj figurki umieszczane są w małych ołtarzach w sypialni matki. Ich twarze są obmywane, a ciała przyozdabiane kolorowymi strojami i koralikami. Ibeji są również karmione ulubionymi pokarmami oraz nacierane olejem palmowym. Na noc, szczególnie w okresie chłodnym, figurki są umieszczane w specjalnych koszykach. Zadbane Ibeji przynoszą swym rodzicom zdrowie i powodzenie. Biada jednak tym, którzy je zaniedbują.

  Jeśli matka jest wyznawczynią kultu Szango, boga piorunów, umieszcza na szyi statuetki białe i czerwone koraliki. Niebieskie koraliki oraz bransoletki wskazują na to, że matka wyznaje kult Oszuna, boga uzdrowiciela związanego z siłami wody. Czarne koraliki umieszczone na pasie mają za zadanie chronić dziecko, które przeżyło. Figurki różnią się stylistycznie, w zależności od regionu, w którym zostały wykonane. Nie jest to jednak regułą, ponieważ artyści parający się ich wykonywaniem podróżują po kraju. W dzisiejszych czasach drewniane rzeźby coraz częściej są zastępowane przez, znacznie tańsze lalki wykonywane masowo, albo przez zdjęcia zmarłych.

Projekt jest finansowany ze środków Ministera Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu: Kolekcje, priorytet: Kolekcje muzealne.

 

Koordynator projektu: Dariusz Skonieczko

Adiunkt Muzealny w Dziale Etnografii Krajów Pozaeuropejskich

tel. (22) 827 76 41 do 46 wew. 244

dariusz.skonieczko@ethnomuseum.pl

Logo MKiDN

Zwiększanie dostępności

Plakat do wydarzenia WianoProjekt WIANO realizowany w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie

od stycznia do czerwca 2015 r. w ramach programu Fundacji Orange to refleksja nad współczesnym rozumieniem „posagu na dorosłość”.

Zakłada wspólne twórcze działania grupy młodzieży w wieku 13-18 lat – realizację filmów i wystawy – ukazujących temat wchodzenia w dorosłość z ich perspektywy. Filmy nakręcone przez młodzież staną się istotnym elementem wystawy zestawione z obiektami muzealnymi m.in. ze skrzyniami wiannymi i ich zawartością.

Skrzynie wianne w polskiej kulturze tradycyjnej były symbolem „posagu na dorosłość” dla dziewcząt. W naszym projekcie będziemy poszukiwać ich współczesnych odpowiedników zarówno dla dziewcząt, jak i chłopców. Wystawa będzie miała również wersję online zawierającą animacje, filmy, zdjęcia, archiwalia.

Wyłonieni w konkursie młodzi ludzie wezmą udział w warsztatach filmowych, kulturoznawczych i poświęconych  projektowaniu wystaw. Na zakończenie projektu planujemy spotkania z szerszym gronem młodzieży zachęcające do interpretacji wystawy i dyskusji na temat współczesnego momentu przejścia w dorosłość i niezbędnego na tym etapie „wyposażenia”.

 

Celem działań jest zachęta do kreacji i wyrażania własnego zdania poprzez język sztuki, zobrazowanie na wystawie przemian społecznych ważnych dla młodych ludzi, osób z nimi pracującym, rodziców. Wykorzystanie nowych technologii stanie się medium służącym

do atrakcyjnego zaprezentowania ważnych treści kulturowych i współkształtowania „obrazu pokolenia”.

Kontakt: Anna Grunwald, Amudena Rutkowska: wiano@ethnomuseum.pl tel. 22 827 76 41 wew. 245, 248

Współpraca: Karolina Ordynowska, Magdalena Romanowska, Weronika Roś – pomysłodawczynie tematu projektu,
praktykantki PME – uczestniczki projektu „Praktykuj w kulturze!” dofinansowanego z MKiDN.

Partnerzy: Stowarzyszenie „Z siedzibą w Warszawie”, www.wwarszawie.org.pl

Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, www.nimoz.pl

Logo
Logotyp stowarzyszenia
Logo Orange

Patroni medialni: Radio Campus, DesignAlive, Kulturaonline.pl

Logo BUM
Logo DA

"Zwiększenie dostępności do infrastruktury kultury poprzez modernizację budynku Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie"

 

Podstawowym celem realizowanego projektu jest doprowadzenie do powstania nowoczesnej infrastruktury muzealnej i wyeliminowanie w ten sposób istniejących przeszkód w procesie rozpowszechniania i podtrzymywania dorobku kulturalnego poprzednich pokoleń.

Całkowita wartość projektu: 19 888 440,00 złotych Wkład Unii Europejskiej:

13 856 700,00 złotych

 

Beneficjent:

Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie z siedzibą przy ulicy Kredytowej 1

 

Opis:

"Projekt współfinansowany przez Unię Europejską ze środków

Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego
Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 oraz
ze środków budżetu województwa mazowieckiego"

 

Informacje źródłowe na temat Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa
mazowieckiego 2007-2013 znajdują się na stronie: www.mazowia.eu

 

Logo RPO
Logo RPO

Zwiększenie dostępności do infrastruktury kultury poprzez modernizację budynku Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie - LINK

Wiano

Copyright © 2015 Ethnomuseum.
Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie.
Wszelkie prawa zastrzeżone.
tel. (22) 827 76 41 do 46 wew. 253

Logo RPO
Logo BIP